Chapter 0047

ตอนที่ 47 เสียงเพลงกลางขุนเขา ความวุ่นวายที่ไม่อาจเลี่ยง

ปลายนิ้วของฮั่วหรานจรดลงแผ่วเบา เสียงเปียโนบรรเลงนำอันสดใสดังก้องกังวานอย่างช้า ๆ ท่วงทำนองอันคุ้นเคยลอยล่องผ่านสายลมยามค่ำคืน ทั้งอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง โอบล้อมลานว่างกลางหุบเขาไว้ในชั่วพริบตา

เขาขยับตัวนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย สลัดคราบความกะล่อนทะเล้นในช่วงกลางวันออกไป แววตาเปี่ยมล้นด้วยความสงบนิ่งและแจ่มใส ริมฝีปากบางขยับเอ่ย เริ่มขับร้องนำเป็นคนแรก “แรกเริ่มเดิมที ตัวฉันในตอนนั้นยังคงเป็นเด็กไร้เดียงสาและขี้แย กระทั่งสิบปีผ่านไป ในที่สุดจึงเข้าใจว่าขอเพียงทุ่มเทสุดกำลัง ไม่ว่าผลจะล้มเหลวก็ไม่สำคัญ”

น้ำเสียงใสกังวานขับกล่อมไปพร้อมกับสายลมยามค่ำคืน ไม่ได้จงใจตะเบ็งเสียง ไม่ได้เจตนาบีบคั้นอารมณ์ คอยประคองทำนองเอาไว้อย่างมั่นคง ปราศจากเทคนิคแพรวพราว ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความจริงใจอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่ม อีกทั้งยังแฝงความเข้าใจชีวิตหลังผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างลึกซึ้ง ตราตรึงใจผู้ฟังเป็นพิเศษ