Chapter 0008

ตอนที่ 8 บทเพลงวัยเยาว์หนึ่งบทขับขาน ความเดียวดายเหน็บหนาวครึ่งชีวิตพลันกระจ่าง

สิ้นเสียงพูด สายลมยามค่ำพลันพัดพลิ้วแผ่วเบา

วงดนตรีด้านหลังประจำตำแหน่งอย่างรู้ใจกัน คีย์เปียโนเริ่มบรรเลงท่อนอินโทรทุ้มต่ำนุ่มนวลเป็นอันดับแรก เสียงฉินอันแจ่มชัดใสสะอาดทะลุผ่านม่านสนธยา บดขยี้ความอึกทึกร้อนรุ่มบนสนามโรงเรียนจนแหลกสลาย

ตามติดมาด้วยจังหวะกลองชุดอันหนักแน่นที่ค่อย ๆ แผ่ขยาย โทนเสียงแซกโซโฟนยาวนานอบอุ่นพันเกี่ยวร้อยรัดขึ้นมา ลบเลือนความหยาบกระด้างของต้นฉบับเดิม ทว่าเพิ่มความเย็นชาปลอดโปร่งอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเด็กหนุ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน พัดพาเอาความลุ่ม ๆ ดอน ๆ ตลอด 18 ปีที่ไร้คนล่วงรู้ให้เอ่อล้นท่วมไปทั่วทั้งสนาม