Chapter 0006

ตอนที่ 6 บรรลุนิติภาวะสิบแปดปี ฝ่าลมพายุหิมะด้วยตนเอง

ม่านราตรีแผ่ปกคลุมตรอกซอกซอยจนทั่ว ถนนลาดยางมะตอยดำสนิทแลดูเวิ้งว้างว่างเปล่า โคมไฟถนนรุ่นเก่าริมทางตั้งทิ้งระยะสับหว่าง ทอดแสงสลัวรางสีเหลืองนวลเป็นดวง ๆ ลากเงาร่างของทั้งสองคนให้ยาวหดสลับไปมา

หลี่อันหนิงนั่งคร่อมบนจักรยาน สองมือจับแฮนด์รถ ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ เพื่อประคองทรงตัว ก่อนจะค่อย ๆ ออกแรงถีบลูกบันไดให้รถเลื่อนไปข้างหน้าช้า ๆ ฮั่วหรานรูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย วิ่งเหยาะ ๆ เคียงข้างเธอ ก้าวย่างสม่ำเสมอมั่นคง ลมหายใจราบเรียบยาวนาน จังหวะสอดประสานเข้ากับความเร็วรถของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบตลอดเวลา

ที่พักของหลี่อันหนิงอยู่ห่างจากโรงเรียนราว 5 กิโลเมตร ยามค่ำคืนถนนโล่ง การไปกลับรอบหนึ่งต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง คนอื่นในยามดึกต่างต้องการเพียงการผ่อนคลายพักผ่อน มีเพียงฮั่วหรานที่ยังคงมีวินัยในตนเองอย่างถึงที่สุดเสมอมา