กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นเฉาเซิ่งนิ่งเงียบราวกับรูปสลักหิน
ใบหน้าของเขาตึงเปรี๊ยะ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ส่วนในอกยิ่งทั้งโมโหทั้งขุ่นเคือง
มิน่าล่ะเมื่อครู่จี้ซูถึงออกมาเร็วขนาดนั้น แถมยังโกหกเขาว่าผู้นำเรียกหา
ที่แท้ก็ตั้งใจหลอกให้เขาตกหลุม เพื่อให้เขาขายหน้าต่อหน้าพ่อแม่ของคนรัก
คุณพ่อไป๋กับคุณแม่ไป๋เห็นสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมาทันที แววตาเปลี่ยนจากระแวดระวังเป็นพินิจพิเคราะห์
“คุณผู้ชายคนนี้ก็เป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของลูกสาวผมเหมือนกันเหรอ?”
“……อืม” เสิ่นเฉาเซิ่งตอบด้วยน้ำเสียงแห้งผาก
หลังคุยกันได้สองสามประโยค เสิ่นเฉาเซิ่งก็รีบร้อนจากไป เพียงแต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร แผ่นหลังนั้นก็ยังดูน่าอนาถราวกับกำลังหนีเอาตัวรอด