กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายคล้องผ้ากันเปื้อนรัดแผ่นหลังกว้างของลั่วชวนเอาไว้พอดิบพอดี
เนื้อผ้าตรงหน้าอกถูกดันจนตึงแน่น แม้แต่ลวดลายบนผ้ากันเปื้อนก็ยังถูกขึงจนเสียรูป
ท่อนแขนสีขาวเย็นตาโผล่ออกมา ส่วนแผงอกถูกปิดบังไว้ครึ่งหนึ่ง โดยผ้ากันเปื้อนบดบังส่วนสำคัญเอาไว้พอดี
สภาพเช่นนี้ช่างตัดกับใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นเหนือโลกของเขาอย่างรุนแรง
“ผู้ถือครอง”
ลั่วชวนวางน้ำผสมน้ำผึ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงของเธอ ก่อนยื่นมือไปคล้องนิ้วอุ่นเย็นของเธอด้วยตัวเอง แล้วถูไถอยู่ข้างแก้มเหมือนลูกหมา
“เดี๋ยวดื่มน้ำผสมน้ำผึ้งสักแก้วด้วย ไม่อย่างนั้นจะปวดหัว”
ไป๋เนี่ยนชูไม่ได้ดึงมือกลับ แต่บีบเนื้อนุ่มบนแก้มของเขาเล่นตามน้ำ “ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า?”
ลั่วชวนแสร้งทำเป็นสงสัยแล้วกะพริบตา “ผมใส่อยู่”
ไป๋เนี่ยนชู “ตรงไหน?”