กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนใบหน้าของลั่วชวนเต็มไปด้วยแววอ้อนวอนน่าสงสาร
“ผู้ถือครอง...ผมไม่อยากห่างจากคุณแม้เพียงเสี้ยววินาทีเลย”
ขนตาสีเงินสั่นไหวระริกอยู่ใต้แสงแดด ห่อหุ้มด้วยแสงนวลบาง เผยให้เห็นดวงตากับคิ้วที่งดงามบริสุทธิ์ราวไม่ใช่มนุษย์ปุถุชน
ไป๋เนี่ยนชูเผลอเหม่อไปเล็กน้อย
ยังไม่ทันได้พูด เสียงของเฉินอวี่เจ๋อที่กดความโกรธไว้ก็แทรกเข้ามา “แกล้งทำเป็นอะไรของแก”
ระบบตัวนี้ก็ดูไม่เหมือนคนกลุ่มพิเศษที่มีปัญหาทางสติปัญญาสักหน่อย แต่ทำไมพูดจาเหมือนทารกร่างยักษ์
ลั่วชวนพยายามซ่อนร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบห้าไว้ข้างหลังไป๋เนี่ยนชู โผล่ใบหน้าออกมาครึ่งเดียวแล้วฟ้องว่า
“ผู้ถือครองดูเขาสิ พูดจาเกินไปมากเลย”