กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิงเยี่ยนยังไม่พอใจ
การดูดนิ้วมือของเธอเป็นเพียงการดื่มยาพิษดับกระหาย ไม่อาจเติมเต็มความว่างเปล่าและความไม่มั่นคงในใจเขาได้เลย
ในวินาทีถัดมา เขาอ้าริมฝีปาก ปล่อยนิ้วมืออันน่าสงสารของเธอที่ถูกเขา*จนเปียกชุ่ม แล้วขยับไปคลอเคลียข้างมุมปากของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนระอุ
นี่คือสัญชาตญาณอันเลวร้ายของผู้ชาย
เมื่อเหตุผลพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณ ก็จะมีสภาพเช่นนี้
“ที่รัก…ผมอยากจูบเธอ…” หลิงเยี่ยนพูดเสียงเบา
ริมฝีปากของเขาแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อครู่ดูดแรงเกินไปหรือเปล่า มองผ่าน ๆ ยังเห็นประกายชุ่มฉ่ำอยู่เล็กน้อย
“ได้ไหม…ได้ไหม ได้ไหม…?”
เขาใช้ริมฝีปากแนบคลอเคลียมุมปากของเธออย่างสนิทสนม ขยับจากด้านซ้ายไปด้านขวา พร้อมออดอ้อนด้วยเสียงทุ้มเหนียวหนึบ