กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แสงสลัว อีกทั้งดวงตาของจี้ซูเคยบาดเจ็บ การมองเห็นจึงจำกัด ชั่วขณะหนึ่งเขาจึงไม่ทันสังเกตความผิดปกติบนตัวอีกฝ่าย
“……เสิ่นเฉาเซิ่ง”
เสียงของจี้ซูต่ำแหบ ราวกับถูกบีบเค้นออกมาจากลำคอโดยตรง “เอามือออก”
เสิ่นเฉาเซิ่งไม่ไหวติง ราวกับไม่ได้ยินที่เขาพูดเลยด้วยซ้ำ
คิ้วของจี้ซูขมวดเข้าหากันอย่างรุนแรง
เขาก้าวยาวเข้าไป คว้าข้อมือของเสิ่นเฉาเซิ่งไว้ แล้วออกแรงดึงมือนั้นออก
ลำคอของเสิ่นเฉาเซิ่งเผยออกมาภายใต้แสงสลัวในทันที
ทันทีที่จี้ซูเห็นแผล ร่างทั้งร่างของเขาก็แข็งค้างราวกับถูกฟ้าผ่า
นั่นคือแผลถูกฟันที่ลึกและยาวมากแผลหนึ่ง ไล่จากลำคอไปจนถึงเหนือไหปลาร้า เนื้อหนังฉีกพลิกน่าเกลียดชัดเจน เป็นแผลที่เกิดจากกริชทหารอย่างชัดเจน