ตอนที่ 222 ใกล้จะบ้าแล้ว

ซูอี้อันยากที่จะใช้คำใดคำหนึ่ง หรือประโยคใดประโยคหนึ่งมาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้

ถ้าจะให้พูดจริง ๆ นั่นก็คือความรู้สึกถึงช่องว่างที่ถ่างกว้างอย่างมหาศาล

ความรู้สึกนี้เหมือนตะขอที่มองไม่เห็น เกี่ยวหัวใจเขาไว้กลางอากาศ ไม่ขึ้นไม่ลง

เขาไม่กล้าก้มลงไปมอง

ไม่ต้องมองก็รู้ ทั้งร่างตึงแน่นถึงขีดสุดแล้ว

ทั้งที่เหลืออีกนิดเดียว……เขาก็จะได้ขึ้นจากโลกมนุษย์ไปสู่สวรรค์

แต่ไป๋เนี่ยนชูกลับจากไปเบา ๆ เช่นนั้น ปล่อยให้เขาร่วงลงมาจากกลางอากาศตรง ๆ

ทุกสิ่งเมื่อครู่ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาของเขา

ซูอี้อันทำอะไรไป๋เนี่ยนชูไม่ได้เลย ได้แต่กดกลั้นราคะที่ปั่นป่วนอย่างสุดชีวิต บังคับให้ตัวเองใจเย็นลง