ตอนที่ 217 อรุณสวัสดิ์ น้องเขย

กู้จิ่นสิงแข็งค้างอยู่กับที่

ท่าทีสุขุมหนักแน่นเมื่อครู่แตกสลายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความมึนงงงวยงางเต็มใบหน้า

ความดีใจมหาศาลแทบจะกลืนกินกู้จิ่นสิงจนเส้นประสาทพลอยเฉื่อยชาไปด้วย

จนกระทั่งฝ่ามือส่งความเจ็บแปลบเสียดขึ้นมา แรงของกู้จิ่นสิงมากถึงขั้นกดปลายนิ้วจมลึกลงไปในเนื้อ เกือบจะบีบจนเลือดออกมาได้ จึงดึงสติของเขากลับมาได้ในที่สุด และบอกเขาว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นจริง

“เสี่ยวชู…ผมดีใจมากเลย”

แสงไฟสาดส่องใบหน้าหล่อเหลาใสสะอาดของกู้จิ่นสิง สีหน้าของเขาเหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้

วินาทีต่อมา น้ำตาก็ล้นเอ่อออกจากหางตา เกาะพริ้มอยู่ที่ขนตาสั่น ๆ แล้วหยดลงอย่างเงียบเชียบ

กู้จิ่นสิงร้องไห้จริง ๆ

แต่ท่าทางที่เขาหลั่งน้ำตานั้นเงียบสงบมาก