ตอนที่ 173 ในที่สุดก็ทนไม่ไหว

พรุ่งนี้ก็คือวันสุดท้ายแล้ว

แทบทุกคนต่างฉวยโอกาสรุมล้อมคุยกับไป๋เนี่ยนชู

อาศัยข้ออ้างว่าไปเข้าห้องน้ำ ไป๋เนี่ยนชูจึงทิ้งความอึกทึกของห้องวีไอพีไว้เบื้องหลังได้สำเร็จ และได้ความสงบมาชั่วครู่หนึ่ง

ตอนเดินออกมาจากห้องน้ำ ยังต้องผ่านทางเดินยาวอีกช่วงหนึ่ง

ไป๋เนี่ยนชูเพิ่งเลี้ยวพ้นโค้ง ฝ่ามืออุ่นคู่หนึ่งก็เอื้อมเข้ามาจากด้านข้างกะทันหัน ปิดตาของเธอไว้แน่นสนิท

เสี้ยววินาทีก่อนที่สายตาจะดับลง ไป๋เนี่ยนชูเกร็งร่างกาย แขนยกขึ้นตามสัญชาตญาณ จะกระแทกศอกออกไปตามสัญชาตญาณ……แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเหลือบไปเห็นปลายแขนเสื้อสีขาวลายริ้วตั้งสีเทาอมฟ้านั้น

ความจำของเธอไม่ใช่เลวร้ายอะไร