ตอนที่ 166 ล้วนสู้ชื่อของเธอไม่ได้

หลินเจามีสีหน้าซีดเผือด ไม่พูดอะไรอีก

ในวินาทีนี้เองเขาจึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วความเศร้านั้นมีอาการตอบสนองล่าช้า

ความเจ็บปวดที่หนาแน่นยั้วเยี้ยเหล่านั้นทับถมกันจนแทงทะลุหัวใจของเขาเป็นรูพรุนเต็มไปหมด

แววตาของหลินเจาเจ็บปวดและว่างเปล่า ราวกับกำลังถามตัวเอง และถามฟ้าดินด้วย—

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?

ความผิดที่เขายังฝังใจอยู่นั้น เธอไม่แยแสเลยสักนิด

ต่อไป๋เนี่ยนชู ในใจของหลินเจายังเกิดความแค้นที่พูดไม่ออกขึ้นมาเล็กน้อย

แค้นที่เธอเย็นชา แค้นที่เธอเด็ดขาด

แค้นที่ในสายตาของเธอไม่เคยมีเขาเลย

ช่องคอมเมนต์ลอยเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะมีคนพูดขึ้น: