กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คนที่พูดต่อมาคือหลิ่วจือเวย
“เสียใจที่สองสัปดาห์แรกที่มาไม่ได้ฉวยโอกาสตอนเดตเที่ยวเล่นให้เต็มที่สินะ ก็วันเสาร์อาทิตย์มันมีค่ามากนี่นา”
เธอเปล่งเสียงของมนุษย์เงินเดือนออกมา
【ขออนุญาตแปลภาษาคนเป็นภาษาคนหน่อย: ไม่ได้ฉวยโอกาสเที่ยวเล่นตอนเดตให้เต็มที่ = ไม่ได้มองแขกรับเชิญชายเป็นอากาศธาตุไปเสียหมด เลยเที่ยวได้ไม่สุดเหวี่ยง】
【ฉันไม่ไหวแล้ว คำพูดของพี่เวยทีไรก็ทำให้ฉันขำจนปวดพุงทุกที(ฉันปวดพุงแล้ว)】
ถึงตาไป๋เนี่ยนชู เธอทบทวนความทรงจำตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาในหัว แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่มีอะไรให้เสียใจ”
ทุกคนไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิด เพราะประโยคนี้เป็นสไตล์ของเธอเต็ม ๆ
เวินซานซานปัดผม แล้วพูดออกมาแทบไม่ต้องคิด “ฉันก็เหมือนไป๋เนี่ยนชู”