กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สวี่มู่หยางมีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ และจำใส่ใจเสมอว่าต้องลงมือก่อนจึงจะได้เปรียบ
หลังจากไป๋เนี่ยนชูกับหลิงเยี่ยนกลับมา สายตาของเขาก็ไม่เคยละไปจากเธอ
เมื่อไป๋เนี่ยนชูขึ้นชั้นบนตามลำพัง สวี่มู่หยางก็รีบตามไปทันที และดักเธอไว้ก่อนที่เธอจะเข้าห้อง
“เนี่ยนชู พรุ่งนี้เธอจะกลับบ้านใช่ไหม?”
ไป๋เนี่ยนชูพยักหน้า
ไม่ใช่แค่เธอที่จะกลับ คนอื่น ๆ ก็ต้องกลับเช่นกัน เพราะเสื้อผ้าที่ทุกคนนำมายังบ้านพักล้วนเป็นเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว อากาศร้อนระอุของเมือง H ต่อให้ใส่เสื้อเชิ้ตเพิ่มอีกตัวก็ยังร้อนจนเหงื่อออกได้
“ถ้าอย่างนั้น…ให้ผมไปส่งเธอได้ไหม?” สวี่มู่หยางถาม
เขาเริ่มรู้จักใช้ประโยชน์จากหน้าตาของตัวเองมากขึ้นทุกที