กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงเยี่ยนเรียกเธอว่าพี่สาว
น้ำเสียงแหบต่ำเจือความเขินอาย ซ่อนความรู้สึกที่ถูกสะกดกลั้นและระมัดระวังเอาไว้ เขาคอยยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเธอยังใส่ใจเขาอยู่หรือไม่
ไป๋เนี่ยนชูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกราวกับหัวใจถูกแตะเบา ๆ
“ฉันไม่ได้ไม่ต้องการนาย”
หลิงเยี่ยนคอยยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนเธอก็ตอบกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เพื่อปลอบเจ้าแมวน้อยที่เปราะบางและอ่อนไหวตัวนี้
แต่—
เธอผละออกห่าง ใช้นิ้วแตะมุมปาก แล้วมองเขาด้วยสายตาคล้ายตำหนิเล็กน้อย
หลิงเยี่ยนรีบขอโทษทันที “ขอโทษ ฉันผิดเอง”
เขาไม่ควรจู่ ๆ จูบเธอ