กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เพื่อนชอบ เลยแนะนำให้ผมมาดู” ซูอี้อันเอ่ยอย่างสบาย ๆ
“ส่วนเหตุผลที่ผมนั่งอยู่ข้างเนี่ยนชู—”
น้ำเสียงของซูอี้อันเจือด้วยรอยยิ้ม แม้จะกำลังตอบคำถามของสวี่มู่หยาง แต่กลับพูดกับไป๋เนี่ยนชูว่า “เพราะบังเอิญเจอกัน แล้วก็บังเอิญ…มีสุภาพบุรุษใจดีคนหนึ่งยอมสลับที่นั่งให้ผม”
ส่วนจะใจดีจริง ๆ หรือถูกเงินซื้อมา ใครจะไปรู้
“คงเป็นพรหมลิขิตล่ะมั้ง” ซูอี้อันพูด
พรหมลิขิตระหว่างผู้คนช่างตื้นเขินเหลือเกิน พรหมลิขิตที่ฝืนไขว่คว้ามา จะไม่นับว่าเป็นพรหมลิขิตอย่างหนึ่งได้อย่างไร
สวี่มู่หยาง “……”
แววตารังเกียจของเขาปิดไม่มิด
ยังจะพรหมลิขิตอีก
หลอกคนอื่นก็พอแล้ว อย่าหลอกตัวเองไปด้วยได้ไหม!