ตอนที่ 4 ความเจียมตัวคือคุณสมบัติที่ดีที่สุดของผู้ชาย

เพราะนั่งอยู่บนเก้าอี้คู่ตัวเดียวกัน ไป๋เนี่ยนชูจึงมองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของหลิงเยี่ยน และหลังมือที่เขากำแน่นจนเส้นเลือดปูด

หากมองให้ละเอียดจะพบว่า รูปลักษณ์โดยรวมของหลิงเยี่ยนไม่ได้ด้อยกว่าแขกรับเชิญชายคนไหนเลย

ต่อให้ตอนนี้เขาก้มหน้า ปล่อยให้ผมหน้าม้าปรกบังดวงตาและคิ้วไปบางส่วน แถมยังสวมแว่นกรอบดำที่ดูเชย ๆ อยู่ด้วย…เขาก็ยังมีแรงดึงดูดที่ชวนลุ่มหลงราวกับปีศาจ ล่อลวงให้ผู้คนอยากเข้าไปค้นหาโลกของเขา

ยิ่งสายตาของไป๋เนี่ยนชูหยุดอยู่บนตัวหลิงเยี่ยนนานเท่าไร ขนตาของเขาก็ยิ่งสั่นไหวแรงขึ้นเท่านั้น

ไม่เพียงริมฝีปากจะเม้มแน่น แผ่นหลังและลำคอของเขายังยิ่งเกร็งจนตั้งตรงขึ้นเรื่อย ๆ

แม้แต่หางตาก็ยังแต้มด้วยสีแดงจาง ๆ