เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอกลับมาถึงหมู่บ้านเสี่ยวซู ตลอดทางก็ไม่พบใครเลย
คงจะไปทำงานในนากันหมดแล้ว
เธอปลดแม่กุญแจที่ประตูใหญ่ ทั้งสามคนกลับเข้าบ้านแล้วนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน
โต้วโต้วมองซ้ายแลขวาอยู่ครู่หนึ่ง ก็วิ่งมาข้างกายหยางลั่วลั่ว กอดแขนเธอเอาไว้ ซบศีรษะลงบนแขนของเธอแล้วสะอื้นไห้เสียงเบา
“แม่ ย่าไม่อยู่แล้ว ย่าคนโตตีคุณย่าของโต้วโต้วตาย ฮือ ๆ ๆ โต้วโต้วไม่มีย่าแล้ว”
ซูเจียกั่วก็ร้องไห้กระซิก ๆ อยู่ด้านข้างเช่นกัน
หยางลั่วลั่วปวดใจจนต้องอุ้มโต้วโต้วขึ้นมาวางบนตัก กอดร่างเล็กผอมแห้งของเขาไว้แน่น “โต้วโต้วเด็กดี ไม่ร้องนะ พวกเราไปหาย่าด้วยกันดีไหม”
“ดีครับแม่ พวกเราไปหาย่ากัน”
ซูเจียกั่วปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้น เดินไปหยิบตะกร้าที่ห้องเก็บของ จากนั้นก็ไปที่ห้องครัว วางน้ำหนึ่งชามลงในตะกร้า แล้วหยิบผลไม้เหี่ยวแห้งไม่กี่ลูกที่พวกเขาเก็บมาจากบนเขาใส่ลงไปด้วย