เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สวัสดี สหายหยางลั่วลั่ว นี่คือโทรเลขของสหายเหยาเหม่ยหลาน ข้าไปที่หมู่บ้านเสี่ยวซูมา คนในหมู่บ้านบอก ข้าก็เลยตามมาหาเจ้าที่นี่ ขอโทษด้วยนะ”
บุรุษไปรษณีย์มองดูเธอด้วยความรู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง
“ขอบคุณที่วิ่งวุ่นส่งโทรเลขให้พวกเราตั้งหลายรอบ ลำบากแย่เลย”
พูดพลางหยิบเอาขนมปังข้าวโพดนึ่งสองลูกออกมาจากกระเป๋าสะพาย ยัดใส่มือบุรุษไปรษณีย์ แล้วอุ้มโต้วโต้วหันหลังเดินจากไป
ระหว่างที่บุรุษไปรษณีย์ยังคงยืนอึ้ง หยางลั่วลั่วก็เดินเข้าประตูใหญ่ของโรงพยาบาลไปแล้ว เขาก้มหน้ามองขนมปังข้าวโพดนึ่งสองลูกในมือ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
แม้ว่าการส่งจดหมาย ส่งโทรเลข และพัสดุจะเป็นหน้าที่ของตน ทว่าการที่ได้รับขนมปังข้าวโพดนึ่งสองลูกเพื่อแสดงความขอบคุณก็ยังทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจอยู่ดี
หยางลั่วลั่วมาถึงห้องผู้ป่วย เห็นว่าซูเจียกั่วยังไม่ฟื้น