บทที่ 152: ดอกบัวขาวดอกหนึ่ง

บทที่ 152: ดอกบัวขาวดอกหนึ่ง

“รอดแล้วก็ดี ปล่อยให้โตไปก่อน อีกไม่กี่วันฉันค่อยกลับมาดูดซับปราณวิญญาณแห่งวิถีพฤกษา”

ปี้ฟางมองต้นอวี้เม่า พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะทะยานลึกเข้าไปในเทือกเขา

ลึกเข้าไปในป่าเขา เหล่าสิ่งมีชีวิตต่างดำรงอยู่ ทั่วทั้งผืนป่าเต็มไปด้วยพลังชีวิต ทุกสรรพสิ่งต่างแข่งขันกันเติบโต

ภายใต้ราตรีอันมืดมิด ในป่าเก่าแก่แห่งหนึ่ง ควันไฟลอยกรุ่นจากกองเพลิงที่มีซากกวางป่าขนาดใหญ่เสียบย่างอยู่ กำลังหมุนช้าๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ

ปี้ฟางยื่นมือหมุนเนื้อกวาง ดวงตาผ่อนคลาย สีหน้าสงบนิ่งและสบายใจ

เลือดกวางถูกบรรจุลงในน้ำเต้าจนหมดแล้ว