บทที่ 113: ค่ายกลความหนาวเย็นสุดขั้ว

บทที่ 113: ค่ายกลความหนาวเย็นสุดขั้ว

น้ำเต้ามีจิตวิญญาณมากจริงๆ พอได้ยินคำพูดของปี้ฟาง ทั่วทั้งลูกก็เปล่งแสงวาบ ก่อนจะหดตัวลงเหลือขนาดเท่าฝ่ามือในพริบตา

แม้ปี้ฟางจะรู้อยู่แล้วว่าน้ำเต้าหดตัวได้

แต่พอเห็นกับตาอีกครั้ง เขาก็ยังอดสะท้านใจไม่ได้

แค่ขนาดนี้ยังไม่พอ

แววตาปี้ฟางวูบไหว ก่อนจะพูดต่อว่า “น้ำเต้าเอ๋ย น้ำเต้า หดให้เล็กลงอีกหน่อย”

เป็นอย่างที่คิด น้ำเต้าเปล่งแสงวาบอีกครั้ง แล้วหดลงจนเหลือขนาดเท่าฝ่ามือในพริบตา

ยังไม่พอ ยังเล็กไม่พอ ปี้ฟางครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอีกครั้งว่า “น้ำเต้าเอ๋ย น้ำเต้า หดให้เล็กลงอีกหน่อย”