กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 107: งั้นฆ่าคนก่อนแล้วกัน
ทุกคนต่างจับจ้องประตูใหญ่ แต่กลับไม่มีใครขยับ
ในเมื่อคนอื่นยังไม่ขยับ ปี้ฟางเองก็ย่อมไม่ขยับเช่นกัน เขาเพียงมองลวดลายมังกรกับหงส์ที่สลักอยู่บนประตูเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง
มังกรกับหงส์คู่นี้ดูองอาจและสง่างาม พันรัดกันราวกับกำลังขับขานประสานเสียง
ทว่าหากมองให้ละเอียด จะเห็นว่าลำตัวมังกรบิดเบี้ยว ราวกับเกล็ดกำลังพองชัน ส่วนดวงตาหงส์ก็แดงฉาน เผยกลิ่นอายดุดันออกมาเลือนราง
พวกมันดูไม่ได้กำลังแสดงความเป็นสิริมงคลอย่างกลมกลืน หากแต่กำลังพันรัดกันต่อสู้หมายเอาชีวิต!
ดุร้าย โหดเหี้ยม คลุ้มคลั่ง
กลิ่นอายสายแล้วสายเล่าลอยเข้ามา ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้ใจสั่นสะท้าน จะมีความอ่อนโยนอยู่แม้แต่น้อยได้อย่างไร?