กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 106: หน้าประตูตำหนักเซียน
ปี้ฟางมองโจวชิงหลิงซึ่งสีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไป แววตาฉายความหวาดหวั่นที่เพิ่งตระหนักได้ ก่อนส่ายหน้าแล้วเดินขึ้นต่อ
การมุ่งหน้าไปโดยไม่หวั่นเกรงในช่วงเวลาสั้นๆ ก็เป็นเจตจำนงอย่างหนึ่งเช่นกัน จึงไม่มีอะไรต้องพูดมาก
ดังนั้น การที่โจวชิงหลิงเพิ่งมารู้สึกหวาดหวั่นภายหลังจึงเป็นเรื่องปกติ
แบบหนึ่งคือคิดจนเข้าใจก่อนแล้วค่อยลงมือ
อีกแบบคือลงมือไปก่อน แล้วค่อยคิดจนเข้าใจหลังทำสำเร็จ ทั้งสองอย่างแตกต่างกัน แต่ผลลัพธ์สุดท้ายเหมือนกัน
เมื่อเห็นปี้ฟางเดินผ่านตัวเองขึ้นต่อ โจวชิงหลิงเม้มปากโดยไม่พูดอะไร ยกมือเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วตามขึ้นไปอีกครั้ง
ทั้งสองเดินขึ้นเขาไปด้วยกัน ทว่าเมื่อมาถึงเชิงเขา ก็มีคนอีกคนเดินเข้ามา