บทที่ 36: หลงเข้าไปในหมู่บ้านผี

บทที่ 36: หลงเข้าไปในหมู่บ้านผี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวปลาคาร์ปข้ามเขาเอง หรือเพราะหิวกันแน่

กลิ่นหอมของปลาย่างชวนกินอย่างยิ่ง จนจีตั้นปิ่งกลืนน้ำลายไม่หยุด ดวงตาจ้องเขม็งไปยังปลาที่กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง

ปี้ฟางมองปลาย่างพลางสูดกลิ่นหอม ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบา ๆ เช่นกัน

เขาเองก็เป็นมนุษย์ ถึงจะทนหิวได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่หิว เห็นของอร่อยแล้วก็ย่อมอยากกินเป็นธรรมดา

น่าเสียดายที่จีตั้นปิ่งไม่ได้บอกเร็วกว่านี้ ถ้าบอกตั้งแต่แรก เขาคงจับปลาคาร์ปข้ามเขามาสักสิบกว่าตัว จะได้กินให้เต็มที่ไปเลย

ไม่นาน ปลาก็ย่างจนเหลืองเกรียมทั้งสองด้าน

ต้องบอกเลยว่าฝีมือของจีตั้นปิ่งไม่เลวเลยทีเดียว เขามีประสบการณ์ชีวิตมากมาย การย่างปลาจึงเป็นเรื่องสบาย ๆ สำหรับเขา

“เสร็จแล้ว ๆ!”