บทที่ 23: ภูตผีเทวะ เทวาภูตผี

บทที่ 23: ภูตผีเทวะ เทวาภูตผี

ปี้ฟางเดินตามอย่างว่าง่าย ไม่กล้าถาม ไม่กล้าหยุด และไม่กล้าแม้แต่จะคิดหนี มหาอสูรระดับนี้ ปี้ฟางเองก็ไม่รู้ว่ามันมีฤทธิ์อภิญญาน่ากลัวอย่างเจโตปริยญาณหรือเปล่า

ส่วนชายอ้วนเตี้ยผิวขาวกลับดูเอื่อยเฉื่อย เขาแกว่งแขนเว่อร์ ๆ เดินทอดน่องอย่างผึ่งผาย แถมเดินไปได้สักพักยังฮัมเพลงขึ้นมาอีก มองยังไงก็ไม่เหมือนมหาอสูรเลยสักนิด

มหาอสูรแปลงกายแบบนี้ ตอนนี้อาจดูมีเมตตา แต่กว่าจะกลายร่างได้สำเร็จ ก่อนหน้านั้นมันกลืนกินสิ่งมีชีวิตไปมากมายแค่ไหน รวมถึงคนจากเผ่ามนุษย์อีกกี่คน กระบวนการอันนองเลือดนั้นยากจะจินตนาการได้จริง ๆ!

อสูรร้ายทั่วไปกินคนก็แค่ครั้งละหนึ่งหรือสองคน แต่มหาอสูรระดับนี้กินคนทีละเมือง!