กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 15: ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งล่อลวงภายนอก ภูตผีสองตนไล่ล่าชีวิต
ปี้ฟางชะงักฝีเท้า ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามและสายฝนที่กระหน่ำ ราวกับฟากฟ้ากำลังถามเขาเช่นกันว่า นายจะเลือกยังไง?
แต่การตัดสินใจก็เกิดขึ้นเพียงชั่วความคิด ปี้ฟางส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ด้วยพลังอันน้อยนิดของฉัน จะทำอะไรได้? จะช่วยคนอื่นได้ก็ต้องช่วยตัวเองให้รอดก่อน ฉันช่วยพวกเขาไม่ได้หรอก”
พูดจบ ปี้ฟางก็เดินหน้าต่อไป
เฉินเหรินถอนหายใจ “วันนี้ถอย พรุ่งนี้หลบ มะรืนนี้หนี สักวันหนึ่งเหล่าอสูรร้ายกับภูตผีร้ายจะยึดครองทุกสิ่ง แล้วนายก็จะไม่มีที่ให้ไป…”
“ท่านเทพารักษ์ประจำเมืองพูดถูกแล้ว”
ปี้ฟางพูดอย่างสงบนิ่ง “แต่ถ้าฉันยังมีชีวิตไม่รอดถึงวันนี้ จะพูดถึงวันข้างหน้าไปทำไม? ขอเพียงภูเขาเขียวยังอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวไร้ฟืนใช้”
เฉินเหรินถอนหายใจ “การเลือกของนายก็ไม่ผิดหรอก เพียงแต่น่าเสียดายที่ทุกคนต่างเลือกแบบเดียวกัน เหล่าอสูรภูตผีถึงได้เหิมเกริมขนาดนี้…”
ตูม!