กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 168 คนโง่
องค์รัชทายาทพักฟื้นอยู่หนึ่งวัน ระหว่างที่เยี่ยนจื่อกุยไปจัดการธุระให้ตันซา เขาก็ให้คนเรียกฟู่หนิงมา
ฟู่หนิงมาถึงก็คุกเข่าลงทันที “บ่าวสังเกตเห็นกัวเหลียงตี้มีความคิดไม่ชอบธรรม แต่ไม่ได้เตือนองค์รัชทายาทให้ทันเวลา เป็นความผิดของบ่าว บ่าวแม้ตายหมื่นครั้งก็ยากชดใช้ความผิด”
โจวหุยไม่รีบเรียกให้นางลุก สีหน้าจมลงในความทรงจำ “เรายังจำได้ในช่วงครึ่งปีหลังเสด็จแม่สิ้นพระชนม์ เรามักร้องไห้ตื่นกลางดึก เป็นป้าที่กอดปลอบเรา บอกว่าเสด็จแม่อยู่บนฟ้ามองเรา ต้องคุ้มครองให้เราสุขภาพดีไร้กังวล อายุยืนร้อยปี”
“ตอนข้าป่วย ก็เป็นป้าที่เฝ้าดูแลโดยไม่ถอดเสื้อผ้า ข้ายังจำน้ำตาที่ป้าเสียใจเพื่อข้าได้ เช็ดอย่างไรก็ไม่หมด ป้าบอกว่าน้ำตานี้ไหลแทนเสด็จแม่ เสด็จพ่อมีสตรีอื่น มีเด็กอื่น ตำหนักบูรพาของข้ามีเพียงป้า”
การฝากความผูกพันทางใจเช่นนี้ทำให้ฟู่หนิงเป็นผู้มีการหลุดพ้นจากข้ารับใช้ในวังคนอื่น
ฟู่หนิงหมอบอยู่กับพื้น น้ำตาไหลเต็มหน้าแล้ว “บ่าวสมควรตาย”
“เราคิดว่า หากเสด็จแม่พบเรื่องเมื่อวานจะรับมืออย่างไร พระนางจะใช้ชีวิตของเราเป็นเครื่องบีบ เพื่อเพียงเตือนสตรีของเราหรือ” โจวหุยถอนหายใจ ในวังหลังอันกว้างใหญ่ มีเพียงเขากับฟู่หนิงที่เป็นสิ่งที่เสด็จแม่ทิ้งไว้ ในกว่าสิบปีที่ผ่านมา ต่างเป็นเพื่อนและพึ่งพิงกัน ในใจเขานับแม่นมผู้นี้เป็นแม่ครึ่งหนึ่งจริง ๆ
แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่เลย!
“ป้าเริ่มห่างเหินจากเราเมื่อใด เพราะเราไม่ยอมให้เจ้าส่งลูกสาวของเจ้าเข้าสู่ตำหนักบูรพาหรือ” โจวหุยถาม