กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 122 เหตุไม่คาดฝันมาก่อน
ซานจวินนอนในโถงของตัวเองคนเดียว
ข้อดีก็คือไม่กระทบชีวิตของบิดามารดา
ยังไม่ดึกนัก ดอกไห่ถังเริ่มไหวเอน เมฆฝนกำลังจะมา
ในช่วงสำคัญที่สุด เยี่ยนจื่อกุยผลักองค์รัชทายาทออกเบา ๆ ปล่อยทั้งหมดไว้ภายนอก ปกติหลังร่วมรักแล้ว ทั้งสองจะออดอ้อนกันสักครู่แล้วจึงไปชำระล้าง
ยามนี้เยี่ยนจื่อกุยลมหายใจยังไม่ทันหายหอบ ก็ลุกจากเตียงทันที หลังฉากกั้นมีเสียงน้ำไหลชะล้างดังแผ่ว ๆ
ปล่อยให้โจวหุยนอนอยู่ที่เดิม มองเพดานมุ้งอย่างเหม่อลอย
พอเยี่ยนจื่อกุยชำระล้างจนสะอาดก็กลับมา ซบอยู่ที่อกโจวหุยราวกับลูกแมวน้อย
“จำเป็นต้องตื่นเต้นถึงเพียงนี้หรือ” โจวหุยรู้สึกว่าเยี่ยนจื่อกุยทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ “คนอื่นล้วนว่ามีลูกมากก็มีบุญมาก เจ้ากลับกลัวการมีลูกคนที่สองถึงเพียงนี้หรือ”
“มิใช่ไม่เกิด แต่ไม่รีบเกิด” เยี่ยนจื่อกุยอธิบาย “ท่านย่าเคยกล่าวว่าการให้กำเนิดบุตรของสตรีนั้นสิ้นเปลืองปราณปฐมที่สุด การมีลูกติด ๆ กัน ย่อมทำลายอายุขัยอันเป็นรากฐาน”