กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 17 ครั้งแล้วครั้งเล่า
ณ ตำหนักอวี้ลู่ องค์ชายสามโจวหงพูดคุยหัวเราะกับเสด็จพ่ออย่างสนิทสนม เขามีใบหน้าคล้ายพระบิดายิ่งนัก หน้าผากสูงและใบหน้ากว้าง กุ้ยเฟยอยู่ข้าง ๆ คอยจัดสำรับกับข้าว สามคนพ่อแม่ลูกเปี่ยมด้วยความสุขสมบูรณ์
ระหว่างงานเลี้ยง กุ้ยเฟยเอ่ยขึ้นราวกับไม่ใส่ใจ “วันนี้มีการคัดเลือกขุนนางหญิง ผู้ที่โดดเด่นที่สุด พระสนมซูเฟยเห็นปุ๊บก็ถูกใจทันที ข้าว่าไม่ได้ แม่นางที่ดีต้องส่งไปตำหนักบูรพา เพื่อไม่ให้ใคร ๆ พูดว่าข้าเหินห่างตำหนักบูรพา”
เมื่อเห็นฝ่าบาทไม่ตอบสนอง นางจึงเอ่ยอีก “พื้นเพตระกูลก็โดดเด่นที่สุดในกลุ่มนี้ เป็นลูกสาวของรองเสนาบดีเยี่ยน”
โจวหยวนไจ้ถาม “หลานสาวของแม่ทัพเฒ่าเยี่ยน ผู้ที่ถูกพาไปเลี้ยงที่ด่านเจียหลานตั้งแต่เด็กน่ะหรือ”
“คงใช่กระมัง” กุ้ยเฟยหัวเราะเบา ๆ “ดูเรียบร้อยสงบเสงี่ยม หากไม่บอก ก็ดูไม่ออกว่าโตที่ด่านชายแดน”
โจวหยวนไจ้หัวเราะแล้วกล่าว “แม่ทัพเฒ่ารักหลานสาวนัก ในฎีกาขอลาออกยามชราก่อนปีใหม่เขียนไว้ว่า เมื่อหลานสาวมาอยู่ข้างกายเขายังสูงไม่ถึงหัวเข่า บัดนี้งามสง่าเยาว์วัยแล้ว หลานสาวกตัญญู ไม่ยอมทิ้งพวกเขาและกลับเมืองหลวงก่อน แต่เขาไม่อาจใจแข็งยกหลานสาวให้แต่งงานอยู่ที่ด่านชายแดนได้ เมืองหลวงนี้ต้องกลับมาให้ได้”