ตอนที่ 4 ยอมรับผิด?

ตอนที่ 4 ยอมรับผิด?

“คนในบ้านนี้ช่างเลอะเลือนเสียจริง ฮูหยินแม่ทัพอยู่ที่ด่านเจียหลาน ที่นี่ตั้งแต่บนลงล่างกลับเรียกอนุภรรยาว่าแม่” ตันซายังคงบ่นอย่างไม่พอใจ

“พอเถิด แม่นางก็ทุกข์ใจมากพอแล้ว เจ้ายังจะพูดเรื่องนี้อีกทำไม” กานเฉ่าผลักนาง พลางมองเยี่ยนจื่อกุยที่สีหน้าเรียบเฉย “ต่อให้เป็นสายสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดเพียงใด หากไม่ได้อยู่ร่วมกันก็ย่อมไม่เกิดความรู้สึก”

“ฮูหยินอยู่ที่ด่านเจียหลานยี่สิบปีไม่เคยกลับมา คนในบ้านไม่รู้จักนางก็เป็นเรื่องปกติ เมื่อฮูหยินกลับมา เลือดเนื้อที่เชื่อมโยงกันก็ย่อมรู้เองว่าใครใกล้ใครไกล”

“ก่อนแม่นางออกเดินทาง ฮูหยินกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าแม่นางอย่าได้ทะเลาะวิวาทกับคนในบ้าน” กานเฉ่าคิดว่าฮูหยินอาจคาดการณ์ถึงเหตุการณ์นี้ไว้แต่เนิ่น ๆ หากเกิดการปะทะกันขึ้นจริง พวกเขาล้วนเป็นพวกเดียวกัน ส่วนแม่นางมีเพียงผู้เดียว

“แม่นางจงอดทนไว้ก่อนเถิด รอฮูหยินกลับมาแล้วแม่นางค่อยแย้งกับพวกเขา”