กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 3 คาดคั้น
แขกเหรื่อจากไปด้วยความไม่สบอารมณ์ โม่ฮวนหลับตาพักผ่อน เหราเสวี่ยเหนียงรับงานของบ่าวมาทำต่อ คอยปรนนิบัติอย่างละเอียดอ่อน เอ่ยวาจาอย่างระมัดระวัง “แม่นางที่เติบโตในโลกปฐพีตะวันตกเฉียงเหนือผู้นี้ต่างจากคนในจวนจริง ๆ ข้ามองว่าแม่นางใหญ่ผู้นี้ช่างกล้าไม่เบา”
โม่ฮวนแค่นหัวเราะ “หากนางได้ยินคำว่า ‘ท่านย่า’ เช่นนี้แล้วยังไม่ส่งเสียง เช่นนั้นเจียงไฉ่หนี่ว์ก็เลี้ยงนางมาอย่างเปล่าประโยชน์”
“นางอยู่ที่ด่านเจียหลาน ตลอดทั้งปีทั้งเดือนกลับมาไม่ได้ คนทั้งตระกูลเยี่ยนก็รู้จักเพียงข้าคนเดียวว่าเป็นท่านย่า หากไม่คิดถึงข้อนี้ เหตุใดจะครุ่นคิดกังวลจนเกินเหตุ ล้มป่วยหนักไม่ฟื้น บีบบังคับให้แม่ทัพข้าหลานสาวไปเลี้ยงสักคน”
เยี่ยนอันปังจะไปรักษาการณ์ที่ด่านเจียหลาน ตามหลักแล้ว ฮูหยินกับเด็กควรอยู่เมืองหลวง ให้อนุภรรยาตามไปแทน แต่เวลานั้นท่านแม่ของเยี่ยนอันปังยังอยู่ จึงขอให้เจียงไฉ่หนี่ว์ไปเป็นเพื่อนแม่ทัพรักษาด่าน เพราะนางเป็นหมอหญิง ทั้งสองผูกพันกันบนสมรภูมิ ยิ่งปรับตัวเข้ากับชีวิตชายแดนได้
ภรรยารองโม่ฮวนถูกทิ้งไว้คอยปรนนิบัติผู้เฒ่าและดูแลเด็ก