บทที่ 121 โทสะของเหยาเยวี่ย

บทที่ 121 โทสะของเหยาเยวี่ย

"คุณหนูเหยาเยวี่ย ตรวจร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นข้าออกไปก่อนดีหรือไม่" หลี่ห่าวถามขึ้นอย่างประหม่าเมื่อเห็นว่าเหยาเยวี่ยเงียบไป

"อะไรกัน เจ้าคิดว่าเอาเปรียบข้าเสร็จแล้วจะเผ่นหนีได้ง่ายๆ หรือ คิดว่าข้า เหยาเยวี่ย เป็นคนใจง่ายหรืออย่างไร" เหยาเยวี่ยบันดาลโทสะขึ้นมาทันควันเมื่อได้ยินว่าหลี่ห่าวคิดจะหนี

บาดแผลของนางที่เกือบจะหายสนิทเริ่มกลับมาเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

"คุณหนูเหยาเยวี่ย ไฉนท่านถึงกล่าวเช่นนั้นเล่า นี่เรียกว่าเอาเปรียบที่ไหนกัน คำพูดนี้ทำร้ายจิตใจข้าเกินไปแล้ว ข้ารู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน!" หลี่ห่าวกุมหน้าอกด้วยมือข้างหนึ่ง สีหน้าแสดงความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่งยวด

'ไปตายซะ' เหยาเยวี่ยอยากจะก่นด่าออกมาในใจ แต่ด้วยการอบรมสั่งสอนอันดีงามทำให้นางไม่อาจหลุดปากคำเช่นนั้นออกมาได้

"หากเจ้ากล้าก้าวออกไป ข้าจะหักขาเจ้าเสีย!" เหยาเยวี่ยเห็นหลี่ห่าวลุกขึ้นเตรียมจะจากไป นางก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นมาทันที

ข้ารอเจ้าอยู่ที่ซินหยางมานานกว่าหนึ่งเดือน เพียงเพื่อจะมาคุยกับเจ้าไม่กี่ประโยคนี้หรืออย่างไร เจ้าคนสารเลว ข้าจะตีเจ้าให้ตาย

"เอ่อ คุณหนูเหยาเยวี่ย ข้าควรจะเข้าใจความหมายของประโยคเมื่อครู่นี้ว่าอย่างไรดี" หลี่ห่าวถามด้วยความสงสัย

เมื่อพบเจอสิ่งที่ไม่เข้าใจ จงอย่าแสร้งทำเป็นรู้ การเอ่ยปากถามเมื่อไม่เข้าใจต่างหากถึงจะเป็นเด็กดีในสายตาของทุกคน