กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แฟนฟิค666
บทที่ 101 การโจมตีด้วยคลื่นเสียง
"หากเจ้าปอดแหลกก็พูดมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องใช้อุบายกลบเกลื่อน การที่ยืนหยัดรับมือพวกเราที่เป็นรุ่นใหญ่ได้นานขนาดนี้โดยไม่พ่ายแพ้ ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน เจ้านับว่าไร้เทียมทานแล้ว" ป่านซูเสียนยังคงนึกชื่นชมหลี่ฮ่าวอยู่ในใจ อย่างไรเสียหลี่ฮ่าวก็ทั้งหนุ่มแน่น หล่อเหลา แถมยังมีวรยุทธ์สูงส่ง เหนือกว่าสามีผู้หยาบกร้านของนางอยู่หลายเท่าตัว
"ใครปอดแหลกกัน? ข้าแค่ชอบให้ทุกคนสนุกเพลิดเพลินไปกับเสียงเพลงต่างหาก" พูดกันตามตรง ขอเพียงคนพวกนี้ไม่ต่อสู้แบบแลกชีวิต เพียงแค่ปะทะกันธรรมดาต่อไปเรื่อยๆ หลี่ฮ่าวก็สามารถรับมือได้แบบไม่รู้จักจบสิ้น
เพราะความสามารถในการฟื้นฟูอันทรงพลังของวิชาขี่ม้าขาวเล็ก บวกกับพลังปราณภายในอันลึกล้ำของเขานั้น เหนือชั้นกว่าคนธรรมดาทั่วไปจะเทียบติด
"ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ขอเชิญพบกับมหาดุริยางกูรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก มหาบุรุษหลี่ฮ่าว ที่จะมาเดี่ยวขลุ่ยหยกในบทเพลง... 'คัน'" หลี่ฮ่าวยืนอยู่บนแท่นหินพร้อมกับโค้งคำนับให้แก่ฝูงชนด้านล่าง
"ศิษย์พี่หญิง เขาหมายความว่าอย่างไรกัน?" เฮ่อไท่ชงหันไปถามป่านซูเสียน
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?" ป่านซูเสียนเหล่สายตามองเฮ่อไท่ชงทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหลี่ฮ่าวอีกสองสามที คนเราเปรียบเทียบกันไม่ได้จริงๆ ยิ่งเปรียบก็ยิ่งชวนให้หมดอาลัยตายอยาก
หลี่ฮ่าวหยิบขลุ่ยหยกที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากมิติระบบ นำมาแตะที่ริมฝีปาก และทันใดนั้น ตัวโน้ตอันไพเราะก็พริ้วหวานออกจากปลายขลุ่ย