กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาดั่งแมวของเจียงอี่อันก็เปล่งประกายระยิบระยับ
“คิดค่าเรียนไหม”
ซูมู่ชูหนึ่งนิ้วขึ้นมา “แค่เป็นพิธีน่า ค่าเรียนคิดแค่อมยิ้มรสองุ่นแท่งเดียวพอ”
“ตกลง” เจียงอี่อันยืดตัวตรง ลุกขึ้นไปเลื่อนเก้าอี้ให้ซูมู่อย่างคล่องแคล่ว
“อาจารย์ซู เชิญคุณนั่งเลย”
ทั้งสองคนนั่งเผชิญหน้ากันโดยมีโต๊ะเรียนกั้นอยู่ เจียงอี่อันหยิบสมุดเล่มเล็กของตัวเองออกมาจดบันทึก
เธอขมวดคิ้วแน่น เอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “สถานการณ์ตอนนี้เป็นแบบนี้ ธีมการเขียนเนื้อเพลงฉันมีไอเดียแล้ว แต่เรื่องที่จะเปลี่ยนธีมที่คิดไว้ในหัวให้กลายเป็นเนื้อเพลงนั้นไม่มีทิศทางเลย รู้สึกอยู่ตลอดว่าเนื้อเพลงที่เขียนออกมามันแปลก ๆ”