กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เป็นเส้นทางการเคลื่อนที่ที่ไร้สติ ฉู่ซวี่เดินจากหลังชั้นวางของมายังประตูร้าน ดวงตาดอกท้อที่โค้งขึ้นเป็นประกายด้วยความสนใจอันเข้มข้น
เขามองสาวน้อยที่สายตากวาดกระจายไปรอบ ๆ ถอดหน้ากากออก กลีบปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์
“เจียงอี่อัน”
สาวน้อยหันกลับมามองอย่างไม่รู้ตัว
ความคิดของฉู่จิงเจ๋อชะงักงัน
ใช่ ไม่ผิด เขานึกออกแล้ว
ไฝน้ำตาที่หางตาซ้ายของเธอ ใบหน้าของเจียงอี่อันก็มีอยู่เม็ดหนึ่ง
แต่ทำไมฉู่ซวี่ถึงเรียกเธอว่าเจียงอี่อัน
ฉู่จิงเจ๋อรู้สึกว่าซีพียูของตัวเองหมุนไม่ไหวแล้ว
เขามองฉู่ซวี่เดินเข้าไปหาสาวน้อยอย่างสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน ยิ้มแย้มทักทาย ในสมองของฉู่จิงเจ๋อมีเพียงความคิดเดียว