บทที่ 90: น้ำโอสถขึ้นกำแพงเมือง

บทที่ 90: น้ำโอสถขึ้นกำแพงเมือง

“เช่นนั้นก็ไปเก็บมา”

เจียงเซี่ยวชักดาบเดินออกไปด้านนอก

เจียงเหอลากกระบองตีสุนัขตามไป น้ำตาลกดอยู่ข้างกระพุ้งแก้ม รสหวานยังไม่จาง นางไม่ชอบเสียงไอในค่ายรักษา และไม่ชอบเสียงกลองนอกเมือง

เมื่อกลองเร่งจังหวะ ผู้คนก็วุ่นวาย

เมื่อผู้คนวุ่นวาย โรคก็แพร่ระบาด

ดังนั้นจะปล่อยให้เป่ยตี๋เข้ามาไม่ได้

บนกำแพงเมือง ทหารราบเป่ยตี๋รุกเข้ามาถึงนอกคูเมืองแล้ว รถโล่อยู่ด้านหน้า บันไดบุกกำแพงอยู่ด้านหลัง เผ่าเชียงตะวันตกแบกบันไดยาววิ่งมา ส่วนพลธนูเผ่าหูภูเขาแนบอยู่ข้างรถโล่แล้วระดมยิง ลูกธนูตกลงบนกำแพง เหล่าทหารหดตัว ยกโล่ขึ้น แล้วชะโงกหน้าออกมายิงตอบ

ลู่เหิงตะโกนจนเสียงแหบพร่า “เสริมกำลังช่วงซ้าย! อย่าเพิ่งปล่อยท่อนไม้กลิ้ง! รอให้หัวบันไดเกี่ยวติดก่อนค่อยผลัก!”

นายกองชราด่าลั่น “ใครเตะถุงปูนขาวคว่ำ? เก็บขึ้นมา! ดวงตาพวกเป่ยตี๋ไม่ต้องใช้เงิน ป้ายใส่มันเลย!”