บทที่ 22: โจรปล้นโจร

บทที่ 22: โจรปล้นโจร

“ดูให้ดี”

คำของจ้าวเถี่ยยังกล่าวไม่ทันจบ เจียงเหอก็พลิกตัวลงจากกำแพงแล้ว

นางไม่ได้รีบร้อนจากไป หากยืนให้มั่นคงก่อน แล้วหันกลับไปมองในเมือง

จ้าวเถี่ยมองตามสายตาของนางไป ทว่าจิตใจยังไม่คลายกังวล

“เมื่อครู่เจ้าขนมาเท่าไรกันแน่?” เขาถาม

เจียงเหอกล่าวว่า “พอกิน”

“เจ้าพูดได้ง่ายนัก”

“กินได้จึงนับว่ามีค่า”

จ้าวเถี่ยถูกนางสวนกลับจนพูดไม่ออกไปครู่ใหญ่