บทที่ 21: ลอบเข้าเมืองผิงยามราตรี

บทที่ 21: ลอบเข้าเมืองผิงยามราตรี

“ยิงธนู!”

เมื่อฝนธนูโปรยลงมา เจียงเหอถอยหลังไปครึ่งก้าวก่อน

ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว

แต่เพราะเห็นว่าเกะกะทาง

หัวไหล่ของจ้าวเถี่ยยังคงเจ็บอยู่ เขายกดาบขึ้นขวาง ปัดลูกธนูดอกหนึ่งแทนนาง ส่วนอีกดอกปักลงบนคานรถ เศษไม้ปลิวว่อน

“ถอยกลับไป!” จ้าวเถี่ยตะโกนเสียงต่ำ

เจียงเหอเงยหน้ามองกำแพงเมือง แต่ยังไม่รีบร้อนลงมือ นางจับจ้องทั้งทหารรักษาการณ์และคนสวมแพรที่ยืนอยู่ข้างกัน ชายผู้นั้นไม่ได้สวมเกราะ ในมือถือพัด ยืนอยู่บนที่สูงและพูดมากเป็นพิเศษ

“ยิงให้ไกลกว่านี้” ชายผู้นั้นกล่าว “อย่าทำรถเสียหาย”

ทหารรักษาการณ์ขานรับ “ขอรับ เถ้าแก่สวี่”