ตอนที่ 42 เหยียบย่ำนางอย่างแรง

ความดุดันของหยางหว่านชิงทำให้ผู้คนอดตื่นตระหนกไม่ได้ ธิดาตระกูลขุนนางทั้งสองตกใจจนต้องยกมือปิดปาก

แววตาของหนี่เยวี่ยซานเย็นเยียบ นางหันกายกลับแล้วถีบใส่ข้อมือของหยางหว่านชิงเต็มแรง หยางหว่านชิงร้องด้วยความเจ็บปวด ก้อนหินในมือร่วงหล่น นางกุมข้อมือด้วยใบหน้าซีดขาว ก่อนจะฟุบลงกับพื้น

หนี่เยวี่ยซานมองหยางหว่านชิงที่เมื่อครู่ยังวางอำนาจบาตรใหญ่ ทว่าชั่วพริบตากลับฟุบอยู่บนพื้นคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด มุมปากของนางยกยิ้มขึ้น “พี่สาวคนดี คิดใช้ก้อนหินก่อเหตุหรือ? ช่างกล้านัก คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างหรือยัง?”

สตรีที่เดินทางมาพร้อมหยางหว่านชิงเอ่ยตำหนิ “คุณหนูใหญ่ตระกูลหนี่ พวกข้ามาดี ตั้งใจมาทักทายและสนทนาเรื่องบทกวีด้วย เจ้าออกมือทำร้ายคนได้อย่างไร?”

“นั่นสิ! คุณหนูใหญ่ตระกูลหนี่ เจ้าไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว!”

หยางหว่านชิงฟุบอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ร้องตะโกนเสียงดัง “มือของข้า มือของข้าหักแล้ว!”

เดิมทีหนี่เยวี่ยซานคิดว่าสตรีงดงามราวบุปผาทั้งสองคงรู้จักหวาดกลัว แล้วรีบจากไปเพื่อไม่ให้ถูกทุบตี นึกไม่ถึงเลยว่าความสามารถในการย้อนใส่ร้ายผู้อื่นของพวกนางจะทำให้ผู้คนต้องมองใหม่จริง ๆ!