กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“เพียงเจ้ารับผิด ข้าก็กลับจวนแม่ทัพได้แล้วหรือ? ไฉนจวนแม่ทัพทุกวันนี้จึงปล่อยให้อนุภรรยาเพียงคนเดียวเป็นผู้ชี้ขาดเล่า?” หนี่เยวี่ยซานมองหยางหว่านเหยียนอย่างสนใจใคร่รู้ หยางหว่านเหยียนหวังให้ข้ากลับไปงั้นรึ? ไม่ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
หนี่เยวี่ยซานไม่มีทางเชื่อคำโกหกของผีเช่นหยางหว่านเหยียนอยู่หรอก
ใบหน้าของหยางหว่านเหยียนแข็งค้าง นางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีจำใจว่า “หากพี่สาวยินยอมกลับ จวนแม่ทัพย่อมยินดีต้อนรับอยู่แล้ว”
“เช่นนั้นเจ้าก็หมดโอกาสเป็นภรรยาเอกแล้วสิ เจ้าจะมีใจกว้างถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” มุมปากของหนี่เยวี่ยซานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มราง ๆ นางชอบมองอาการปากร้ายใจดีของหยางหว่านเหยียนเสียจริง อยากจะดูนักว่านางจะเสแสร้งต่อไปได้อีกนานเท่าไร?
“พี่สาวกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร ภรรยาเอกก็คือท่านมาตลอดไม่ใช่หรือ ก่อนหน้านี้ที่ท่านกับท่านแม่ทัพทะเลาะกันหนักหนา ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น!”
หนี่เยวี่ยซานเผยสีหน้ากระจ่างแจ้งขึ้นมาทันใดว่า “เข้าใจผิดงั้นหรือ? เช่นนั้นก็ดี วันนี้ข้าพอจะกลับไปได้อยู่ เพียงให้ท่านแม่ทัพสั่งเกี้ยวแปดคนแบ่งมารับ ข้าก็จะกลับไปทันที!”
ใบหน้าของหนี่เยวี่ยซานเปี่ยมไปด้วยการล้อเลียน ไยจะอยากกลับจวนจริง นางเพียงแค่ตั้งใจเอ่ยวาจาประชัดประชันให้มันจนตรอกไปเท่านั้น...
สมใจคิด สีหน้าของหยางหว่านเหยียนแข็งทื่อขึ้นทันที นี่มัน...