ตอนที่ 27 ลดฐานะ

หยางหว่านเหยียนกางแขนออกด้วยความยินดี ทว่าบนแก้มของนางกลับเต็มไปด้วยฝุ่นผง เส้นผมยุ่งเหยิงสกปรก และกลิ่นเปรี้ยวเหม็นก็โชยเข้าปะทะใบหน้า โจวหยางเย่าเดิมทีมีความยินดีอยู่เล็กน้อย ทว่าในท้ายที่สุดเขาก็เบี่ยงกายหลบ “เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียหน่อยเถิด”

หยางหว่านเหยียนไม่พลาดแววรังเกียจที่วาบผ่านดวงตาของโจวหยางเย่า นางกัดริมฝีปาก แม้จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ท้ายที่สุดก็ยังเอ่ยอย่างว่าง่ายว่า “ตัวข้าขอไปอาบน้ำก่อน ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ช่วยวิ่งเต้นเพื่อหว่านเหยียน หว่านเหยียนจึงได้เป็นอิสระในวันนี้”

โจวหยางเย่าขมวดคิ้ว เขาวิ่งเต้นอย่างนั้นหรือ? เปล่าเสียหน่อย เป็นจิ่งอวี้เฉินต่างหากที่มอบผลประโยชน์ให้ด้วยตนเอง!

เพียงแต่ไม่รู้ว่าจิ่งอวี้เฉินใช้วิธีการใด ทำให้หนี่เยวี่ยซานยอมอ่อนข้อ