กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 300 ต่อให้ต้องขอทาน ฉันก็อยากกลับไปขอทานที่เมืองกั่งเฉิง!
ช่วงบ่ายหลังฉือซิงเวยออกจากห้องทำงาน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากฉือซิงหลิง
“จับไอ้แก่นั่นอย่างม่านจาได้แล้ว”
ฉือซิงเวย “เร็วขนาดนั้นเลย?”
ช่วงนี้ไม่ใช่พูดกันมาตลอดหรือว่าไอ้แก่นั่นเจ้าเล่ห์ รับมือยากมาก?
จับตัวได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?
ฉือซิงหลิง “แต่ยังหามุมหนึ่งของแผนที่ไม่เจอ”
ฉือซิงเวย “...”
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดก็คือมุมหนึ่งของแผนที่นั่น
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเรื่องทางม่านถูกับประเทศอาร์ถึงจบลงอย่างรวดเร็วขนาดนั้น