เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หลายปีมานี้ไม่ว่าหมิงจูจะทำสิ่งใด ล้วนนำพาแต่เรื่องดี ๆ มาให้ข้ากับท่านอ๋องทั้งสิ้น ทว่าเจ้าเล่า เจ้าเพิ่งจะมาถึงก็สร้างแต่ความขุ่นเคืองให้แก่พวกเราแล้ว เว่ยอันหนิง ข้าแค้นใจนักที่ตอนนั้นไม่ได้ตัดใจไม่คลอดเจ้าออกมา! ต่อให้ฮ่องเต้จะทรงต้องพระทัยเจ้าแล้วจะทำไม?
บัลลังก์มังกรของฮ่องเต้ยังไม่แน่ว่าจะนั่งได้อย่างมั่นคงเสียด้วยซ้ำ
พระองค์ถึงกับกล้าไม่จำแนกผิดชอบชั่วดี บังคับให้ข้ารับใช้ต้องหย่าภรรยา
พระองค์ก็เป็นแค่ทรราชโฉดเขลาพระองค์หนึ่งเท่านั้น!”
พระชายาอ๋องติ้งหนานแผดเสียงตะโกนลั่น
เพียะ!
เว่ยอันหนิงไม่คิดจะไว้ไมตรี ฟาดฝ่ามือใส่หน้านางไปอีกหนึ่งฉาด “ติ้งหนานอ๋องช่างวางแผนได้แยบคายนัก ทว่าในการวางแผนครั้งนี้ ดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดเอ่ยถามความเห็นของข้าเลย เช่นนั้นข้าก็คงได้แต่ต้องมาทวงถามความยุติธรรมเอาเอง ข้ายังคงยืนยันคำเดิม ในเมื่อคลอดข้าออกมาแล้ว ต่อให้เจ้าจะไม่เต็มใจเพียงใด ก็จงก้มหน้ารับมันไปเสียเถิด”
“เจ้า... นังคนวิปลาส! เจ้าทำร้ายทุบตีท่านแม่แท้ ๆ ของตนเอง เจ้าจะต้องตายอย่างไร้แผ่นดินกลบหน้า! เจ้าจะไปไหน? เจ้ากลับมานี่ประเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าปล่อยหมิงจูของข้ามานะ!” พระชายาอ๋องติ้งหนานกรีดร้องลั่น