ตอนที่ 246 ถึงตาพวกเจ้าแล้ว

หลังจากคุมตัวขุนนางเหล่านั้นที่เบื้องหน้าไร้หลักฐานไปแล้ว สายตาของฉู่เฉิงหยวนก็ทอดมองมายังเว่ยอันหนิงที่อยู่ข้างกาย “หนิงหนิง คนเหล่านี้ เป็นของเจ้าทั้งหมดแล้ว”

ภายในโถงใหญ่ องค์ชายสอง อีกทั้งบุตรราชาห้าและบุตรราชาเจ็ด รวมถึงเว่ยหรงหรงและมู่หรงหวย หลายคนต่างคุกเข่าเรียงเป็นแถวอยู่เบื้องหน้าเว่ยอันหนิง

เหล่าขุนนางในยามนี้แม้แต่หายใจแรงก็ยังไม่กล้า

เมื่อหลายคนได้ยิน สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างยิ่งยวด โดยเฉพาะองค์ชายสอง “เสด็จพี่องค์รัชทายาท ข้ามีความผิดอะไรกัน ท่าน...”

“เรื่องที่เจ้าสมคบคิดกับเสด็จน้องห้า คิดจริง ๆ หรือว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ การที่เจ้าล่วงเกินพระชายาองค์รัชทายาทของเรา ก็เป็นความผิดมหันต์เทียมฟ้าแล้ว” ฉู่เฉิงหยวนในยามนี้ ไม่เหมือนดั่งก่อนหน้าที่ยกเหตุผลการลงทัณฑ์พวกมันให้กลายเป็นการล่วงเกินเขาอีกต่อไป

บัดนี้เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไปว่าตนใส่ใจหนิงหนิงมากเพียงใด

อีกทั้ง... หนิงหนิงดูเหมือนจะยิ่งหวังให้คนเหล่านี้ ต้องรับโทษเพราะนาง

แม้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทว่าเขาย่อมทำตามแต่นางเท่านั้น