เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้าเอะอะโวยวายอะไรกัน เกิดเรื่องอันใดขึ้น” เว่ยอันหลินเดินออกจากห้อง มองดูพ่อบ้านที่คุกเข่าอยู่ในเรือน ถามเขาด้วยความไม่พอใจ
“ฮูหยิน ฮูหยินนาง...” พ่อบ้านเหนื่อยจนหอบหายใจแฮ่ก ๆ
วาจาที่เหลือก็มิต้องให้เขาเอ่ยแล้ว เว่ยอันหลินมองเห็นแล้ว
นางเฉินเดินดุ่ม ๆ เข้ามาด้วยแรงกดดันคุกคามอย่างดุดัน และท่านยายคาดมิถึงว่าจะตามมาด้วยเช่นกัน
เมื่อเห็นภาพนี้ เว่ยอันหลินก็ลอบร้องในใจว่าแย่แล้ว
ในห้อง เว่ยอันหงกับอันกั๋วกงก็เดินออกมาจากในห้องเช่นกัน
ยามที่เห็นนางเฉิน ต่างก็ราวกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น
นางเฉินมองดูสามีของตนรวมถึงบุตรชายที่ดีทั้งสองคน แค่นยิ้มเย็นชาขึ้นเสียงหนึ่ง “พวกเจ้าช่างเป็นบุตรชายที่ดีของข้าจริง ๆ ทิ้งข้าไว้ในคุกหลวงคนเดียว เพื่อจะช่วยเหลือเว่ยหรงหรงนังสารเลวน้อยผู้นั้นน่ะหรือ”