กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สุ้มเสียงของฉู่เฉิงหยวนดังขึ้นอีกครา ทำเอาบุตรราชาห้าถึงกับโง่งมไปแล้ว
อะไรกันคือฟ้าถล่มลงมาเขาก็ไปไม่ได้กัน
ช้าก่อน...
บุตรราชาห้าพลันคิดจะถอยหนี น้ำเสียงของเขากลับกลายเป็นสั่นเครือ “เจ้า เจ้าหมายความว่าอะไรกัน”
“เราในฐานะองค์รัชทายาท อีกทั้งยังเป็นพี่ชายของเจ้า ย่อมมีหน้าที่สั่งสอนเจ้า ลงทัณฑ์เจ้า มิเช่นนั้นแล้ว จะมิใช่ละอายใจต่อความไว้วางใจที่เสด็จพ่อมีต่อพวกเราหรอกหรือ”
ฉู่เฉิงหยวนกล่าวอย่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมและความเที่ยงธรรม
จากนั้นจึงหันไปมองเว่ยอันหนิง “หนิงหนิง ควรจะลงทัณฑ์เขาอย่างไรดีเล่า” ฉู่เฉิงหยวนเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา
ครานี้เว่ยอันหนิงหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “ในเมื่อเขาละเลยหน้าที่ เช่นนั้นก็ทำให้คนทั้งหลายได้เห็นเสียสิเจ้าคะ ว่าบุตรราชาห้าตั้งใจร่วมคุมสอบการสอบคัดเลือกขุนนางเพียงใด”