ตอนที่ 167 ท่านกั๋วกง แย่แล้ว!

ยามบ่าย อัสดงใกล้มาเยือน ฉู่เฉิงหยวนนั่งอยู่ข้างโต๊ะน้ำชาตรงริมหน้าต่าง มือถือพู่กันกำลังเขียนฎีกา บนเรือนผมยาวสยายยังมีหยดน้ำหยดร่วงลงมา เสื้อตัวในแนบชิดเรือนร่าง เผยให้เห็นทรวดทรงอันงดงามของเขา

เว่ยอันหนิงนอนคว่ำกึ่งหนึ่งอยู่บนเตียง ชื่นชมภาพโฉมงามริมหน้าต่างอย่างเงียบสงบ

คนผู้นี้อย่างฉู่เฉิงหยวน ช่างรูปงามจริง ๆ งดงามราวกับภาพวาดภาพหนึ่ง ทำให้ผู้คนมองอย่างไรก็ไม่มีวันเบื่อ

คล้ายมีความรู้สึก ฉู่เฉิงหยวนจึงหันสายตากลับมามองพลางยิ้มให้นาง “หนิงหนิงคิดว่าเราดูดีหรือไม่”

“ดูดียิ่ง โฉมงามอันดับหนึ่งใต้หล้า ย่อมมิพ้นเป็นท่านแล้ว” เว่ยอันหนิงเอ่ยชมใบหน้านี้อย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว

คำพูดของนาง ทำให้ฉู่เฉิงหยวนแย้มสรวลยกใหญ่ ความเร็วในการจรดพู่กันเขียนอักษรในมือก็เร็วขึ้นมากเช่นกัน

ครั้นเขียนฎีกาเสร็จเรียบร้อย ก็สั่งให้คนส่งไปยังพระราชวัง