เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อะไรกันหมายความว่าอย่างไร?” องค์ชายสองรู้สึกเพียงว่าตนเองคงกำลังฝันร้ายอยู่กระมัง มิเช่นนั้นแล้ว ไฉนหลีซูจึงได้พูดจาเยี่ยงนี้กับเขาได้? ท่าทางที่ยอมจำนนและว่าง่ายในยามปกติของหลีซู หายไปที่ใดเสียแล้วเล่า?
“องค์ชายทรงเข้าใจดี ตัวข้าเห็นว่าองค์รัชทายาทท่านอ๋องและพระชายาองค์รัชทายาท มิได้เหมือนกับที่ข่าวลือเหล่านั้นกล่าวขานกันเลยแม้แต่น้อย ไม่แน่ว่าอีกไม่นาน ใต้หล้านี้ก็คงเป็นของพวกเขาแล้ว
หากองค์ชายคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับผู้อื่น มิใช่ว่ากำลังรนหาที่ตายหรอกหรือ?
ความเห็นอันโง่เขลาของตัวข้า หากท่านไม่มีใจคิดแย่งชิงบัลลังก์มังกร มิสู้แสดงไมตรีต่อองค์รัชทายาทและพระชายาองค์รัชทายาทเหนียงเหนียงจะดีกว่า”
หลีซูเอ่ยแนะนำเขาอย่างหยั่งเชิง
สีหน้าขององค์ชายสองพลันเย็นชาลงในทันที “วาจาเช่นนี้ เปิ่นกงจะฟังเพียงครั้งเดียว หากได้ยินในครั้งหน้า เปิ่นกงจะเอาชีวิตเจ้า!”
มือของเขา บีบคางของหลีซูไว้แน่นพลางเอ่ยเตือนนาง