ตอนที่ 163 แสงจันทร์ขาวของเจ้าเรียกเจ้าอยู่นะ

“องค์รัชทายาท!” องค์หญิงใหญ่ตกใจแทบสิ้นสติ ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่าฉู่เฉิงหยวนจะกล้าฟันบุตรราชาเจ็ดจริง ๆ

บุตรราชาเจ็ดกุมหน้าอกตนเองไว้ ตกใจกลัวจนก้าวถอยหลังติด ๆ กัน

“ช่างเป็นคนโง่เง่าจริง ๆ ก็แค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น ทำให้เจ้าได้สติเสียบ้าง จะได้ไม่กล้าดึงเอาอะไรกันมาพัวพันส่งเดช”

ฉู่เฉิงหยวนเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เขาไม่ได้เย้ยหยัน ทว่ากลับทำให้บุตรราชาเจ็ดยากจะยอมรับได้ยิ่งกว่าการเย้ยหยันเสียอีก

“เสด็จพี่ ท่านกับข้าต่างก็เป็นโอรสของเสด็จพ่อ ต่อให้ท่านจะสูงส่งเป็นถึงองค์รัชทายาท ก็ไม่อาจชักกระบี่ใส่ข้าโดยตรงเช่นนี้ ท่านไม่กลัวเสด็จพ่อทรงตำหนิลงทัณฑ์หรือ คนอย่างท่าน…”

บุตรราชาเจ็ดเจ็บปวดจนสีหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

เขาเคียดแค้นจนขอบตาแดงก่ำ