ตอนที่ 156 ทรมานซึ่งกันและกัน

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉินโมโหจนแทบบ้าแล้ว

ทว่าก็ยังมิได้ลืมว่านี่คือบุตรสาวของตน นางจึงหันไปมองลูกเขย “ธรรมเนียมตระกูลเว่ยของพวกเจ้า ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริง ๆ ความตั้งใจเดิมของข้าในวันนี้คือพาบุตรสาวของข้าออกไปจากปลักโคลนของพวกเจ้า…

ทว่าดูจากตอนนี้แล้ว นางกับคนทั้งตระกูลของพวกเจ้าก็มิได้มีอะไรกันแตกต่างกัน ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องพานางไปอีก

เพียงแต่ ถึงอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวของข้า

เจ้าจะวางแผนอะไรกันข้าไม่สน หากเจ้าคิดร้ายต่อนางอีก หรือนางเกิดเรื่องไม่คาดคิดอันใดขึ้นในจวนของพวกเจ้า ตระกูลเฉินทั้งบนและล่าง จะขออยู่ร่วมฟ้ามิได้ มิมรณะมิเลิกรากับตระกูลของพวกเจ้า

จวนกั๋วกงชื่อเสียงระบือไกล คงไม่ปรารถนาให้จวนอันใหญ่โตโอ่อ่านี้ ต้องล่มสลายลงเช่นนี้กระมัง

ตระกูลเฉินมิได้มีความสามารถยิ่งใหญ่อะไรกัน มีเพียงข้อเดียว นั่นก็คือไม่กลัวตาย